Grubymi nićmi szyta i pełnymi garściami czerpiąca z historii amerykańskiego kina opowieść o Stanach Zjednoczonych jako kraju zbudowanym na przemocy, wyzysku i kulturowym przywłaszczeniu.
USA
Nie do końca spełniona artystycznie, choć chwilami obłędnie sfotografowana opowieść o ludziach, którzy utknęli w miejscu i nie potrafią zawalczyć o lepszą przyszłość.
Inspirowana prawdziwymi wydarzeniami i składająca hołd kinu lat siedemdziesiątych opowieść o człowieku, który posuwa się do ostateczności, by odzyskać utracone pieniądze i szacunek.
Ryzykowna, a przez to nierówna opowieść o dorastaniu, której główna bohaterka radzi sobie z traumą, wystawiając w liceum musical o szkolnej strzelaninie.
Nieskomplikowany film o skomplikowanych emocjach i błędach popełnianych mimo woli przez ludzi, którym na sobie zależy, ale nie potrafią się porozumieć.
Podszyte empatią oraz łączące elementy fabularnej fikcji z dokumentalną obserwacją kino o wspólnotowej walce z dziesiątkującym Amerykę kryzysem opioidowym.
Rozpisane na dwie osoby kino drogi, które w różnicach pokoleniowych i kulturowych, jakie cechują dzisiejszą Amerykę, odnajduje siłę zdolną do jednoczenia ludzi.
Poruszający dramat o parze Amerykanów koreańskiego pochodzenia, którzy żyją w cieniu przekazywanych z pokolenia na pokolenie traum i nieustannie wypatrują kogoś, kto pomoże im dźwigać ten ciężar.
Kameralny i pełen współczucia antywojenny przekaz o traumie, jej wpływie na codzienność oraz ciągłych zmaganiach z wychodzeniem z niej.
Problematyczny komediodramat o ludzkiej samotności i wychodzeniu z niej za sprawą innych osób, rozgrzewający serce, aczkolwiek niezadający zbyt wielu niewygodnych pytań.
Unikająca – na całe szczęście – niepotrzebnego slapsticku i nadmiernej ckliwości opowieść o żałobie przepracowywanej przez kobietę i psa, którym musi się zaopiekować.
Zręcznie opowiedziana, ale i niewolna od fabularnych nieścisłości historia starszej kobiety w żałobie, która w pojedynkę przeciwstawia się złu.
