Prowokacyjny film noir o nienawiści silniejszej i seksowniejszej niż miłość, a także o kobiecie niesłusznie określanej mianem femme fatale.
Mały, ale ocierający się o wielkość debiut, którego reżyserka z empatią i bez typowo filmowych trików przygląda się osobie cierpiącej na demencję, jednocześnie nie odzierając jej z godności i człowieczeństwa.
Uniwersalne kino, które może i nie będzie – niejako wbrew tytułowi – ponadczasowym szlagierem, ale tu i teraz wypada dobrze i wiarygodnie, zwłaszcza że tematycznie zahacza o kwestie kradzieży intelektualnej.
Absolutnie nijakie kino sportowe o chłopcu zamkniętym w ciele dorosłego mężczyzny, który zaprzepaścił tenisową karierę i marzy o odzyskaniu miłości ojca.
Niesmaczna, żenująca i grzęznąca w banałach quasikomedia o facecie od dekad żyjącym pod kamieniem, wyrwanym z innej epoki, a do tego kompletnie nieporadnym.
Zgrabne połączenie – niemal wyjęte z minionej, analogowej epoki – kina drogi i opowieści o dojrzewaniu, w którym tak zwany wielki gest prowadzi do równie wielkich obserwacji.
Przewidywalna i co rusz wyważająca otwarte drzwi opowieść spod znaku komedii romantycznej o mężczyźnie poszukującym muzy w celu dokończenia powieści.
Wyśmienicie skomponowana mieszanka gatunkowa – od kryminału przez romans aż po thriller – a przy tym wciągająca opowieść o człowieku, który swój unikalny talent przekształca w narzędzie zbrodni.
Oparta na prozie Colleen Hoover, a przez to na wskroś oklepana i nieumiejętnie grająca na emocjach opowieść o matce pragnącej poznać swoją urodzoną w więzieniu córkę.
Potwornie wtórna, choć zręcznie zrealizowana na poziomie inscenizacyjnym opowieść o rodzinie napędzanej przemocą i człowieku żądnym zemsty.
Muzyczne kino o dorastaniu i próbie poradzenia sobie z trudną przeszłością, nie dość, że wtórne, to jeszcze całkowicie pozbawione wpadających w ucho melodii.
Nostalgiczna podróż przenosząca zarówno widza, jak i samego twórcę – a może przede wszystkim jego – do przeszłości, złotych czasów reklamy i awiacji.
Nasiąknięte pokracznymi metaforami i symbolami, a do tego do bólu przewidywalne i wyzute z emocji kino o powrocie na stare śmieci w celu pogodzenia się z przeszłością.