Prowokacyjny film noir o nienawiści silniejszej i seksowniejszej niż miłość, a także o kobiecie niesłusznie określanej mianem femme fatale.
Potwornie wtórna, choć zręcznie zrealizowana na poziomie inscenizacyjnym opowieść o rodzinie napędzanej przemocą i człowieku żądnym zemsty.
Muzyczne kino o dorastaniu i próbie poradzenia sobie z trudną przeszłością, nie dość, że wtórne, to jeszcze całkowicie pozbawione wpadających w ucho melodii.
Nostalgiczna podróż przenosząca zarówno widza, jak i samego twórcę – a może przede wszystkim jego – do przeszłości, złotych czasów reklamy i awiacji.
Nasiąknięte pokracznymi metaforami i symbolami, a do tego do bólu przewidywalne i wyzute z emocji kino o powrocie na stare śmieci w celu pogodzenia się z przeszłością.
Nasiąknięta neurotycznym kinem spod znaku Woody’ego Allena i Noaha Baumbacha opowieść o spotkaniu dwojga osób: kobiety po przejściach i mężczyzny na rozdrożu.
Rozgrzewające odbiorcę od wewnątrz kino o budowaniu międzypokoleniowej więzi, która pozwala bohaterom na uporządkowanie swoich poturbowanych żyć.
Mało satysfakcjonująca i nieoferująca niczego nowego, choć całkiem błyskotliwa w finale opowieść o hakerze, który okrada nie tych, co trzeba, i źle lokuje uczucia.
Idealnie wyważona mieszanka komedii i dramatu, słodyczy i goryczy, skali mikro i makro, w której żałoba i samotność krzyżują się z dorastaniem oraz wychodzeniem z szafy.
Pretensjonalna i przytłaczająca nadmiarem wątków mieszanka satyry na program militarny Stanów Zjednoczonych oraz kuriozalnego nieco romansu.
Niskich lotów kino – absolutnie nieśmieszne i sztuczne wizualnie – aspirujące do miana satyry na branżę rozrywkową.
Konserwatywne kino zrealizowane ku pokrzepieniu serc i opowiadające o mężczyźnie, który pomimo bólu poświęca się dla najbliższych.
Anachroniczne dzieło o dojrzałych kobietach rozmawiających wyłącznie o mężczyznach i definiujących się w oparciu o nieprzepracowane wciąż traumy z dzieciństwa.