Miał być ślub
Choć Jane Nichols, grana przez Katherine Heigl główna bohaterka filmu „27 sukienek” (reż. Anne Fletcher, 2008), wierzy, iż jest predystynowana do małżeństwa, to przedkładając przez całe życie potrzeby innych nad swoje własne, bardzo długo pozostaje singielką. Wziąwszy udział w prawie trzydziestu weselach jako druhna, wreszcie – jak łatwo się domyślić – sama wychodzi za mąż, i to za mężczyznę, którego kocha (w tej roli James Marsden).
Przywoływanie utworu sprzed bez mała dwóch dekad w kontekście komedii romantycznej „Miłość nie jest mi pisana” (2026) Joeya Powera – twórcy, który ma na koncie raptem jeden projekt, w dodatku wyreżyserowany wespół z Hannah Marks („After Everything” z 2018 roku) – nie jest przypadkowe. Tak się bowiem składa, że fabuły obu tych obrazów są niemal identyczne. Jasne, różnic jest tu sporo – wszak inaczej mowa byłaby albo o plagiacie, albo przynajmniej o remake’u – ale pewne jest, iż punkty wyjścia, kulminacyjny oraz dojścia są w zasadzie tożsame.
Jeszcze do niedawna Lou (Chloë Grace Moretz) – początkująca autorka książek dla dojrzałej młodzieży, pracownica enigmatycznej chicagowskiej korporacji, w której szefuje jej niejaka Marion (Chloe Fineman), a ponadto wielbicielka burrito ze skłonnością do prokrastynacji – była zaręczona. Tuż przed ślubem rzuca ją narzeczony. Serce złamane, impreza odwołana, a widoki na przyszłość – cokolwiek marne. Kobieta topi smutki w wannie, psując tym samym wieczór panieński Tildy (Billie Lourd; znana między innymi z „Dorosłości” Alexa Wintera z 2025 roku). Zachowanie to wnet idzie w niepamięć. Okazuje się, że przyjaciółka potrzebuje Lou, by ta pomogła jej w przygotowaniu przemowy.
Dziewczyna podejmuje się wyzwania, a skreślona przez nią przysięga robi furorę, i to tak wielką, że nowe osoby zwracają się do niej z podobnym zleceniem. Lou, zachęcona przez dopiero co poznanego Dasha (Anthony Ramos) do pobierania opłat za wykonywanie usługi, zaczyna dorabiać sobie na boku jako swoista pisarka-widmo. Zbliżywszy się do chłopaka, dzięki któremu nabrała wiatru w żagle, znowu odczuwa spełnienie. Do czasu…
Gdy zgłasza się do niej Olivia (Isabel May), która ma zamiar wziąć za męża Warrena (Manny Jacinto z „Wróć do mnie” Jasona Orleya z 2022 roku), czyli uczelnianą miłość Lou (na studiach wymieniali się spersonalizowanymi składankami, a to, jak wiadomo, znaczy więcej niż tysiąc słów i gestów), świat kobiety ponownie wywraca się do góry nogami.

Wprawdzie zrealizowany przez Powera film nominalnie jest komedią romantyczną, ale elementów składających się na gatunek jest w tym przypadku jak na lekarstwo. Mówiąc krótko i na wskroś brutalnie: ani nie ma się z czego pośmiać, ani na czym wzruszyć. Już „27 sukienkom” daleko było du wyżyn konwencji, które osiągnęło na przykład małe arcydzieło „Pan doktor się żeni” (reż. Alexander Hall, 1940) – kolejny z premedytacją przywoływany tu tytuł, godzien skądinąd odkurzenia – a „Miłość nie jest mi pisana” to po prostu niesatysfakcjonująca powtórka z rozrywki.
Tym, co w szczególności woła o pomstę do nieba – nawet jeśli to zbyt ostre określenie – jest fakt, iż anegdotę prawie w całości wyprano z emocji. To wręcz niespotykane, by opowieść o trójkącie – lub, jeśli się uprzeć, czworokącie – była aż tak nieangażująca. Obie relacje, w jakie wplątuje się Lou – zarówno ta z Dashem, jak i ta z Warrenem – są nieprzekonujące, a przez to nie oferują widzowi żadnych uniesień. Chemii pomiędzy odtwórcami głównych ról też nie da się stwierdzić, a przecież wcielają się w nie aktorzy zdolni, na czele z Chloë Grace Moretz, która popisała się umiejętnościami w „Złym wychowaniu Cameron Post” (reż. Desiree Akhavan, 2018).
Związkowe perypetie protagonistki nie są ani tak ciekawe jak jej sytuacja zawodowa (w pewnym momencie łączy ona aż trzy fuchy, z czego każda traktowana jest przez reżysera po macoszemu), ani tym bardziej tak jak Olivia. Na początku XXI wieku postać ta byłaby źródłem żartów, seksistowskich i opartych na stereotypach – bo ładna, bo blondynka etc. – natomiast dzisiaj jest to bohaterka z krwi i kości, wymykająca się schematom. Nie definiują jej wyłącznie uroda czy kondycja fizyczna (Olivia jest amatorką pilatesu), ale i trudna do uchwycenia tajemnica, która sprawia, że odbiorca może chcieć dowiedzieć się o niej tego i owego. Spora w tym, rzecz jasna, zasługa, wcielającej się w nią Isabel May, ale i – co zaiste zakrawa na paradoks – scenariusza Powera, który powinien był tyle samo energii zainwestować w pogłębienie psychologiczne reszty paradującej przed kamerą zgrai. Po seansie nasuwa się pytanie: komu film ten jest pisany?



