Oparta na prozie Colleen Hoover, a przez to na wskroś oklepana i nieumiejętnie grająca na emocjach opowieść o matce pragnącej poznać swoją urodzoną w więzieniu córkę.
2026
11 artykułów
Nostalgiczna podróż przenosząca zarówno widza, jak i samego twórcę – a może przede wszystkim jego – do przeszłości, złotych czasów reklamy i awiacji.
Rozgrzewające odbiorcę od wewnątrz kino o budowaniu międzypokoleniowej więzi, która pozwala bohaterom na uporządkowanie swoich poturbowanych żyć.
Mało satysfakcjonująca i nieoferująca niczego nowego, choć całkiem błyskotliwa w finale opowieść o hakerze, który okrada nie tych, co trzeba, i źle lokuje uczucia.
Idealnie wyważona mieszanka komedii i dramatu, słodyczy i goryczy, skali mikro i makro, w której żałoba i samotność krzyżują się z dorastaniem oraz wychodzeniem z szafy.
Niskich lotów kino – absolutnie nieśmieszne i sztuczne wizualnie – aspirujące do miana satyry na branżę rozrywkową.
Ryzykowna, a przez to nierówna opowieść o dorastaniu, której główna bohaterka radzi sobie z traumą, wystawiając w liceum musical o szkolnej strzelaninie.
Nieskomplikowany film o skomplikowanych emocjach i błędach popełnianych mimo woli przez ludzi, którym na sobie zależy, ale nie potrafią się porozumieć.
Podszyte empatią oraz łączące elementy fabularnej fikcji z dokumentalną obserwacją kino o wspólnotowej walce z dziesiątkującym Amerykę kryzysem opioidowym.
Rozpisane na dwie osoby kino drogi, które w różnicach pokoleniowych i kulturowych, jakie cechują dzisiejszą Amerykę, odnajduje siłę zdolną do jednoczenia ludzi.
Poruszający dramat o parze Amerykanów koreańskiego pochodzenia, którzy żyją w cieniu przekazywanych z pokolenia na pokolenie traum i nieustannie wypatrują kogoś, kto pomoże im dźwigać ten ciężar.